"آنچه اندیشه را به پیش می راند این است که ما هنوز نمی اندیشیم همواره در این نه هنوز به سر می بریم و جهان به گونه ای پیگیر امکان اندیشه را فراهم می آورد ....آنچه در روزگار ما اندیشه را ممکن می کند این است که هنوز نمی اندیشیم" 

"انديشيدن پيش از هر چيز گوش سپردن ,امکان دادن به آوایی است که به سوی ما می آید و نه پرسیدن پرشسها"                                                                       

                                                                                                               هیدیگر

           اين جمله نيچه مانند بسياري از گفته هاي او در گوش ما طنيني غريب دارد  آنچه اصيل است زندگي است . آنچه زندگي را ممكن و قابل تحمل مي سازد نگاه زيباشناسانه به جهان است. اگر جهان را از منظر زيباشناسي بنگريم، زيباست و قابل زيستن و زندگي با همه رنجها و مشقت هايش تنها در اين صورت قابل تحمل خواهد بود.همه چيز بايد در خدمت زندگي باشد و هر آنچه ضد زندگي است حتي اگر حقيقت باشد زشت و ناروا است.

        هنر در مقابل انديشه هاي ضد حياتي مسيحي، بودايي و به طور كلي نيست انگارانه ,زندگي را معنا مي بخشد. هنر نجات بخش انساني است كه خصلت پرسش برانگيز و هراس انگيز هستي را مي بيند و نيز نجات بخش انسان اهل عمل است كه مي خواهد علاوه بر ملاحظه خصلت پرسش برانگيز و هراس انگيز هستي آن را زندگي كند. به طور كلي نيچه اراده به نمود، خيال، شدن و تغيير را ژرفتر و متافيزيكي تر از اراده به حقيقت مي داند و بنابر اين هنر را برتر از حقيقت مي نشاند.

تقدیس بی نهایت حضرت قیومیت را سزاوار است لا غیر؛ [و] تسبیح بی قصا را جناب کبریا را شایسته است بی شرکت. سپاس¹ باد قدوسی را که اوئی هر که او را [او تواند] خواند، حاصل [اوئی] از اوست و هرچه شاید که بود، از بود او بود.² و درود و آفرین بر [روان] خواجه ای باد که پرتوی (نور) طهارت او بر خافقین بتافت و شعاع شرع او را لمعان بمشارق و مفارب برسید؛ و بر اصحاب و انصار او.

درین یک دو روز از کسانی که رمد (تعصب) نقص [لازم] بصر (و بصیرت) ایشان شده است، یکی از برای کبر منصب سادات³ و ائمه طریقت از سر قصور در مشایخ سوالف بیهده ای میگفت و در اثناء آن از بهر تقریر تشدید انکاری⁴ را بر مصطلحات متأخران استهزاء میکرد تا تمادی او [در آن] بجایی رسید که حکایت [را] ایراد کرد از خواجه [ابو] علی فارمدی رحمةالله علیه، که او را پرسیدند (که چونست) که کبودپوشان بعضی اصوات را آواز پر جبرئیل میخوانند؟ [او] گفت، بدانکه بیشتر چیزها که حواس تو مشاهده آن میکند، [همه از] آواز پر جبرئیل است؛ و سائل را گفت، از جمله آواز [های] پر جبرئیل [یکی] تویی. [این] منکر مدعی، تعصب⁵ بی فایده میکرد که چه معنی این کلمه را⁶ فرض تواند کرد، الا هذیانات⁷ مزخرف؟

چون تجاسر او بدینجا⁸ رسید؛ [راستی را] من نیز از سر حدت، زجر او را متشمر گشتم⁹ و دامن¹⁰ مبالات با دوش انداختم و آستین تحمل [را] باز نوردیدم و بر سر زانوی فطنت [به] نشستم و او را طریق شتم کردم و عامی خواندن درآمدم¹¹ و گفتم اینک من در شرح آواز پر جبرئیل بعزمی درست و رائی صائب شروع کردم. تو اگر مردی و هنر مردان داری، فهم کن. و این جزو¹² را آواز پر جبرئیل نام کردم

                 امروز با اینکه برف زیادی باریده بود ولی نمی دانم چرا هوس کرده بودم قدم بزنم شاید به خاطر اینکه چهره شهر عوض شده بود. تاکسی هم گیرم نیامد شاید خودم هم نمی خواستم گیرم بیاید ......پیاده به طرف مرکز شهر رفتم .درختان همه اسکلتهای بلور آگین شده بودند و شاید روی شاخه ها ۲۰یا ۳۰ سانتی برف نشسته بود خیلی از شاخه های درختها شکسته بود و کا گران شهرداری که شاخه های شکسته کنار خیابان را جمع میکرند. و من هم چند درخت را تکاندم شاید به خودشان بیایند.این تنها کاری بود که می توانستم بکنم....

  برفی سنگین نشست

                            درختی زیبا شد

                                               د ر خ تی شکست

   پنجمين تآتراستاني ماه  برگزار شد در حالي كه نشانه هايي از افول كمي و كيفي اجراها داشت .

بخش خياباني كه اين باربه علت شرايط جوي  تآتر زير زميني شده بود (البته به نظر بنده اصلا توجيه خوبي نبود )و این بار در زير زمين مجموعه فدك شاهد اجرایی بودیم شايد منحصربه فرد ... ..

        بخش صحنه اي هم متاسفانه نه كيفيت و نه كميت سالهاي گذشته را داشت و متن هاي خوبي هم كار نشده بود ( به جز پشت شيشه ها    نوشته محمد چرمشير) و البته كارگرداني هايي كه چه عرض كنم ......

 نكته ديگر اينكه آيا بواقع ما در اردبيل تماشاگر تاتر داريم ؟

بيشتر اجرا ها و حتي جشنواره ها به گونه اي خصوصي يا نيمه خصوصي برگزار می شود  چرا كه فقط هنرجويان و خانواده ها و دوستان بازيگران  و كار گردانها و عوامل گروه براي تماشاي تاتر مي آيند و شايد برگزاري جشنواره ها تجديد ديدارخانواده تاتراستان باشد وما تماشاگري جز خودمان نداريم .....

البته هنوز در اين جمع كساني پيدا مي شود(آقايان توحيد معصومي و مجيد واحديزاده و....) كه دلسوزانه براي بهبود تاتر استان تلاش مي كنند ....

     "آرمان انسان پوچگرا , همانا اکنون و اکنونهایی پیاپی پیشاروی روح همیشه آگاه است"

                                                                                                         آلبر کامو