منتظر نظراتتان هستم براي اين سوال ساده در عين حال پيچيده....
آیا بواقع زندگی هر انسان , اثر هنري است؟!!!
کساییکه من رو ميشناسن وشكل زندگي من رو ديدن ميدونن كه چقدر آدم بي برنامه اي هستم.راستش اونا بيشتر اين جوري حس ميكنن تا خودم, نميشه گفت بي خيال زندگي هستم (ولي شايد بي خيال شكل زندگي كه ديگران دارند یا به دنبالشن هستم و از اين بابت خوشحالم). ولي خودم هم قبول دارم كه هدف مشخصي نداشته و شايد هم نخواهم داشت....
من از اين شکل زندگي راضي هستم ولي نمي دونم كه چرا ديگران دايه ي مهربونتر از مادر شده اند.
از جمله دوستان جان بنده كه بيشتر از من فكر دفاع از پايان نامه ام هستند و يكي ميخواهد به خودشان بگويد كه شما كه كاردفاعتان تمام شده چكار كرديد كه من.....
در حالي كه كمتر از 20روز به امتحان ارشد مانده است .وبعضی دوستان خوب دارن میخونن..نميدانم چرا اين روزها بيشترذهن منو روانكاوي فروید و لاكان و ژيژك درگير كرده تا فلسفه هنر و ارشد....
آرتور دانتو، كه از بانيان زيباييشناسي جديد است، بيشتر به لحاظ نظريهاش دربارة «پايان هنر» شهرت دارد كه بر مبناي آن، دورهاي از هنر در تاريخ بشر، يعني آنچه تا اين زمان هنر شمرده ميشده، پايان گرفته است. او بر آن است كه آنچه چيزي را اثر هنري ميكند نه صفتي در درون آن، بلكه قصد هنرمند و قصد ناظر است. به عبارت ديگر، براي آنكه چيزي اثر هنري بشود، لازم نيست زيبا باشد يا تفاوتي ديگر با اشياي معمول و مبتذل يا مصنوعات سادة كارخانهاي داشته باشد؛ كافي است كه آن را به منزلة اثر هنري عرضه كنند و بدين نيت بدان بنگرند. براي اين منظور، از آثار مارسل دوشان و اندي وارهول م
ثال ميآورد. بر مبناي اين نظريه، تلقي سوژهمحور از هنر به اوج خود ميرسد؛ زيرا بر مبناي آن، سوژه نه تنها اساس آفرينش اثر هنري، بلكه اساس ماهيت اثر هنريست.
بر اساس یك نظرسنجی هنری، كاسه توالت مارسل دوشان تاثیرگذارترین اثر هنری مدرن دنیا در تمامی دوران نام گرفته است این اثر از دوشان با عنوان «فواره» در مقام اول، تابلوی «دوشیزگان آوینیون» اثر پابلو پیكاسو متعلق به سال 1907 در مقام دوم، و تابلوی مریلین مونرو اثر اندی وارهول متعلق به سال 1962 در مقام سوم قرار گرفتهاند. دوشان در سال 1917 این توالت را امضا كرد و آن را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت ؛ او با این كار دنیای هنر را بسیار شوكه كرد....۱
۱.جهت اطلاعات بیشتر به این نشانی مراجعه کنید. http://about.aruna.ir/archives/2005/May/28/191.php