آرتور دانتو، كه از بانيان زيبايي‌شناسي جديد است، بيشتر به لحاظ نظريه‌اش دربارة «پايان هنر» شهرت دارد كه بر مبناي آن، دوره‌اي از هنر در تاريخ بشر، يعني آنچه تا اين زمان هنر شمرده مي‌شده، پايان گرفته است.  او بر آن است كه آنچه چيزي را اثر هنري مي‌كند نه صفتي در درون آن، بلكه قصد هنرمند و قصد ناظر است. به عبارت ديگر، براي آنكه چيزي اثر هنري بشود، لازم نيست زيبا باشد يا تفاوتي ديگر با اشياي معمول و مبتذل يا مصنوعات سادة كارخانه‌اي داشته باشد؛ كافي است كه آن را به منزلة اثر هنري عرضه كنند و بدين نيت بدان بنگرند. براي اين منظور، از آثار مارسل دوشان و اندي وارهول مثال مي‌آورد. بر مبناي اين نظريه، تلقي سوژه‌محور از هنر به اوج خود مي‌رسد؛ زيرا بر مبناي آن، سوژه نه تنها اساس آفرينش اثر هنري، بلكه اساس ماهيت اثر هنريست.

بر اساس یك نظرسنجی هنری، كاسه توالت مارسل دوشان تاثیرگذارترین اثر هنری مدرن دنیا در تمامی دوران نام گرفته است این اثر از دوشان با عنوان «فواره» در مقام اول، تابلوی «دوشیزگان آوینیون» اثر پابلو پیكاسو متعلق به سال 1907 در مقام دوم، و تابلوی مریلین مونرو اثر اندی وارهول متعلق به سال 1962 در مقام سوم قرار گرفته‌اند. دوشان در سال 1917 این توالت را امضا كرد و آن را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت ؛ او با این كار دنیای هنر را بسیار شوكه كرد....^۱

_{۱.جهت اطلاعات بیشتر به این نشانی مراجعه کنید.     http://about.aruna.ir/archives/2005/May/28/191.php}